“Keeke, ik keek gisteren op jullie website, maar deze deed het niet!” Mijn tante is een trouwe bezoeker van Uitgeverij Leefstijl (wie lezen hier trouwens nog meer mee?). Ik vertel mijn tante dat onze website ‘in quarantaine’ moest. Huh? Een website in quarantaine? Inderdaad. En we hebben een ‘escalatieprocedure’ kunnen voorkomen. Een escalatieprocedure voor een website? Persoonlijk heb ik een ander beeld bij het woord ‘escalatie’. We houden onszelf lekker bezig op deze wereld. En we gebruiken hierbij veel moeilijke woorden.
Geen factuur ontvangen
We hadden een goedkoop internet hostingbedrijf, maar dat was prima. Totdat we na een paar jaar opeens een mail ontvingen dat onze domeinnaam zou gaan verlopen. We hadden geen factuur ontvangen voor de domeinnaam, en de factuur voor de hosting hadden we netjes betaald. Sjaak belde met het hostingbedrijf. “U bent de eerst wachtende!” hoorde hij op het bandje. Na een uur hetzelfde zinnetje te hebben aangehoord verbrak hij gedesillusioneerd de verbinding. Ik had dezelfde ervaring.
Ze moeten mij weer hebben!
Probeer dan maar in een positieve energie te blijven. Zonder te denken: “Zie je wel, ze moeten mij weer hebben, wat een gedoe, mijn dag gaat voorbij aan allemaal futiliteiten!”. Nee, ik heb mezelf streng toegesproken. “Je gaat dit gewoon doen. Het maakt niet uit hoe je je dag doorbrengt. We leven in het nu, iedere taak die je kunt volbrengen is er weer één, ook al is dat het internet hostingbedrijf bellen om iets niet tastbaars als een website in de lucht te houden. In iedere taak kun je iets aan de wereld en de mensheid geven.”
‘Tickets’ openen
Ondanks dat ik iedereen het beste gun, was ik het toch al snel zat. Er werd niets opgelost. Sjaak en ik wilden graag dat de website van Praktijk Tinkerbel op mijn naam kwam te staan, maar de antwoorden op onze berichtjes bestonden uit maximaal vier woorden. Ieder bericht riep weer nieuwe vragen op. Als we een mail stuurden werd er een ticket geopend. Vroeger kon je met een ticket naar een concert, of op het vliegtuig. Tegenwoordig is dat blijkbaar iets om problemen mee te beschrijven en hopelijk op te lossen. De tickets werden geopend en weer gesloten, zonder dat er wat gebeurde. Maar ik wilde absoluut niet dat dit issue effect zou hebben op mijn gemoedstoestand.
Laat dit maar aan mij over
Op een ochtend in de kerstvakantie werd ik wakker en besloot om het probleem definitief op te lossen. Ik belde met Sjaak. “Zal ik dit hele gedoe op me nemen? Ik wil immers ook graag de website van Praktijk Tinkerbel op mijn naam hebben.” Ik sprak mezelf opnieuw streng toe: “Je bent nu ondernemer geworden, en daar hoort bij dat je regelmatig gedoe zult hebben. Daar moet je geduldig maar wel standvastig je weg in zoeken!”. Ik besloot om een ander internet hostingbedrijf te zoeken. Ik moet met een samenwerkingspartner kunnen communiceren en ik had al heel wat uurtjes doorgebracht met “Je bent de eerst wachtende”. Ook de ’tickets’ van maximaal vier woorden gingen me tegenstaan. Zo ineffectief!
Verdienmodel
Toen ik de verhuizing had aangekondigd bij de oude provider, ontvingen we een ticket dat de domeinnaam in quarantaine was. Dáár hadden we nog nooit van gehoord. Als je je domeinnaam niet hebt betaald (zoals wij, omdat we geen factuur hadden ontvangen), dan wordt je domeinnaam er blijkbaar uit gekickt, maar daarna heb je nog 40 dagen de tijd om de domeinnaam ‘uit quarantaine’ te halen. In die 40 dagen is de domeinnaam dus zeg maar ‘van niemand’. Dus ook niet van ons, beseften wij. Het zou 40 euro kosten om de domeinnaam ‘uit quarantaine’ te halen. Ik moest denken aan Ali Baba en de 40 rovers. Beetje flauw, ik weet het, maar het getal 40 bleef zich herhalen.
Hoe moet dat nu met de verhuizing?
Ik belde met het nieuwe internet hostingbedrijf. De verhuizing van de twee websites* stond gepland op 2 januari. De verhuizing zouden zij helemaal voor mij regelen, dat zat bij de prijs inbegrepen. Nee, zij konden niet zien dat Uitgeverij Leefstijl in quarantaine was. Zou het dan verzonnen zijn? Helaas niet. Op 1 januari kreeg ik een telefoontje van Sjaak. Hij had een mail ontvangen met de dreigende titel “1027 uitgeverijleefstijl.nl is opgeheven / Domain name uitgeverijleefstijl.nl deleted”. Oei. Gelukkig nieuwjaar!
Escalatieprocedure
Ik stuurde een e-mail naar de nieuwe internethost en vroeg wat we nu konden doen. “Jullie kunnen een escalatieprocedure starten. Dit kost via ons ongeveer 100 euro exclusief BTW, dus je kunt dat het beste bij de huidige provider regelen, dat is goedkoper. Als wij het regelen dan moet je ons een kopie KVK-inschrijving, een kopie ID-kaart, een bewijs dat je de verhuiscode hebt aangevraagd bij de huidige registar en een expliciet akkoord dat je de domeinnamen naar ons wil verhuizen toesturen.” Mijn cognitieve paniekcentrum ging opnieuw áán door het woord ‘escalatieprocedure’. Nu moest ik kiezen uit twee kwaden. Véél geld en veel documenten opsturen, of nóg meer stroperig contact met de oude provider en nog meer stom gedoe. Ik corrigeerde mezelf. “Het zijn geen kwaden. Je kan gewoon rustig blijven, het is geen ramp als de website uit de lucht is. Het zijn maar lettertjes op een beeldscherm! Iedere keuze is een goede keuze, als deze maar uit het hart komt. En als je zorgvuldig eraan werkt dan is er vast een manier om dit op te lossen. Al is het maar door te accepteren dat je iets kwijt bent. Acceptatie is ook een oplossing.”
Oplossingen in mijn hoofd
De ene dag werd ik wakker met de gedachte dat ik niks meer met de oude provider te maken wilde hebben en dat ik geen cent aan dit hele proces wilde uitgeven. De andere dag was ik relaxter en opende ik opnieuw een ’ticket’, kopieerde de tekst uit het vorige gesloten (maar niet opgeloste) ticket, en stuurde het opnieuw op. “De aanhouder wint!” werd mijn nieuwe mantra. Het werd een beetje hilarisch, alsof je steeds door een klapdeur loopt. Alsof God of lichtwezens of iets anders boven zat mee te kijken hoe Sjaak en ik met deze situatie om zouden gaan. In ieder geval zou ik mijn gemoedstoestand niet laten verpesten.
Plan A, B en C
Ik belde met de ontzettend vriendelijke medewerker van de nieuwe provider, die de websites had verhuisd. Als je iets moeilijks moet doen, is het altijd goed om steun te zoeken. Al is het maar iemand om even fijn mee te sparren. Plan A. was dat ik via de oude provider de website ‘uit quarantaine’ zou halen, door de 40 euro afkoopsom te betalen. Ten minste, als dat zou lukken, met deze stroperige communicatie. Plan B. was dat ik op 9 februari om 22:55 uur, direct na het verlopen van de quarantaine, achter de computer zou gaan zitten om onze eigen domeinnaam terug te kopen. “Het kan zijn dat er dan ‘een bot’ is die alle domeinnamen die vrijkomen opkoopt!”, waarschuwde de medewerker me. “Dan ben je dus je domeinnaam alsnog kwijt. Maar wij hebben wel alle inhoud van de website.” Plan C. was dat we een nieuwe domeinnaam zouden kopen met bijvoorbeeld uitgeverij [streepje] leefstijl, en daar dan de inhoud van de website naartoe zouden verhuizen. Plan D, de ‘escalatieprocedure’, zag ik niet zitten. Te duur, teveel gedoe met documenten en ik houd niet van dat soort paniekwoorden.
Militaire operatie
Ik besloot planmatig en gedreven aan deze operatie te werken, onder het motto “Alles wat je aandacht geeft groeit”. Maar ik wilde alleen maar kleine porties positieve en effectieve aandacht geven en er daarna bewust niet meer aan denken. Iedere dag checkte ik kort hoe de tickets ervoor stonden en maakte nieuwe tickets aan als er niets geregeld was, met priority ‘high’ en het juiste onderwerp aangevinkt. Ik besloot dat ik alles in het Engels zou gaan schrijven. Ik plakte er vriendelijke woorden tussen, zoals kindness en grateful. Ik moest ook nog verhuiscodes hebben van de beide websites. Als ik er twee aanvroeg, kreeg ik er één, maar zonder vermelding voor welke website dat was. Na drie keer tickets indienen begreep de man dat ik twéé verhuiscodes nodig had en ook graag wilde weten welke voor welke website was. Iedere keer kwam ik een stapje verder en dat sterkte mij in mijn zelfvertrouwen.
Vrienden met de man achter de ’tickets’
Ik besloot dat ik de man (het was steeds dezelfde naam) die steeds met maximaal vier woorden reageerde op onze tickets met respect zou blijven behandelen. Ik zou niet oordelen, omdat ik niet weet in welke omstandigheid hij zich bevindt. Ik las ergens dat je een soort mantra kunt gebruiken: “Ik ben net zoals jij”. We zijn allemaal feilbaar, dat maakt nederig. De ander is niet schuldig. Of zoals het gezegde dat ik vroeger leerde, dat je eerst een flinke afstand in de schoenen van een ander moet hebben gelopen, om te mogen oordelen. De man achter de gesloten tickets kon misschien wel in moeilijke omstandigheden zitten.
We zijn weer in de lucht!
Mijn militaire operatie heeft zijn vruchten afgeworpen. Samen met mijn nieuwe vriend achter de ’tickets’ en het nieuwe internet hostingbedrijf heb ik alle problemen opgelost. En niet te vergeten samen met Sjaak, die me mentale support heeft gegeven en de extra kosten op zich heeft genomen. We zijn weer in de lucht, gezellig, samen bij jullie! :-). Iemand een bakje kruidenthee?
Hilarische screenshot
Om af te sluiten zal ik jullie een hilarische screenshot laten zien. Sjaak stuurde deze gedurende dit avontuur. Het is de beschrijving die AI geeft van onze website. Héél cool wat wij hier allemaal doen :-).
(geschreven door Keeke)